หมายเหตุ : บล็อกนี้ Sloth เปิดเพื่อรายงานชีวิตความเป็นอยู่ที่ญี่ปุ่นให้พ่อแม่ เพื่อนฝูงนะคะ จะไม่คุยเรื่องการ์ตูนหรือแปะรูป...ถ้าอยากอ่านเรื่องการ์ตูนไปที่บล็อกมอร์ๆ เหมือนเดิมนะคะ http://moreproject.exteen.com
วินาทีแรกที่ลงมาที่สนามบิน Chubu หรือปะกิตว่า Nagoya Central Airport
ผ่านขั้นตอนการตรวจพาสปอร์ต และตรวจของไปอย่างง่ายดาย......................................................มาก
เพราะเราบอกว่า I can't speak Japannese. เท่านั้นแหละ....ไอ้คำถามมากมายที่อ. เตรียมมาให้ตอบ และจะถูกถาม............เราไม่ต้องใช้เลยซักนิด.....เค้าปล่อยผ่านไปเฉยๆ เลย ไม่ถาม...ไม่เปิดกระเป๋าด้วย (คงเห็นว่าเป็นวีซ่านักเรียนด้วยล่ะมั้ง)
รู้งี้...ลักลอบเอาของมาเยอะกว่านี้ก็ดีหรอก --*--
ออกมาถึง...ก็เจอผู้ชายคนนึงถือป้าย OISCA รออยู่แล้ว...โล่งใจ....นึกว่าจะได้สิง The Terminal เป็นเพื่อนลุงทอมเสียแล้ว ;_'
อ.ฮาชิโมโตะ ตัวละครสำคัญน่าประทับใจ อุตส่าห์ขับรถมารับเราที่สนามบิน (ไม่รับก็คงไปไม่ถูกล่ะ...เป็น 150 กิโลที่ซับซ้อนมาก...นับไฮเวย์ไม่ถูก นับเลี้ยวได้ไม่ถ้วน)
อ. เป็นหนุ่มยุ่นพูดภาษาอังกฤษคล่องปรื๋อ (เคยไป exchange ที่ออสเตรเลีย) อายุ 25 แต่หน้าตาเหมือนม.ปลาย เค้าเทคแคร์ดีมากๆๆ มาก...เกินไป...............................ยังไง...ลองฟังวีรกรรมเรื่องนี้ดู
ระหว่างทางอ.พาแวะไปที่ Highway Oasis คือจุดพักนักขับ เหมือนที่มีในมอเตอร์เวย์นั่นแหละ แต่ที่นี่ไฮโซกว่า เพราะสร้างไว้รับ Aichi Expo โดยเฉพาะ งานจบไปแล้วแต่ที่นี่ยังให้บริการอยู่
มีไปหมด...ทั้งห้องน้ำ (สะอาดมากกกกกกกกกกกก) ร้านอาหาร (ที่มีทุกสิ่งทุกอย่างตั้งแต่เสต็ก อาหารญี่ปุ่น ยังเบเกอรี่ แต่กรุณาสังเกตเครื่องดื่มอย่างกาแฟก็แก้วละ 300 เยนแล้วล่ะฮ่ะ) มีกระทั่ง...ชิงช้าสวรรค์ --_--"
สาบานได้นะ...ว่าแค่จุดพักระหว่างทาง
อ.เค้าถามว่าเราจะเอาชาหรือกาแฟ...เรา (ซึ่งตอนนั้นจะอ๊อกอยู่แล้ว เพราะเครียดต่อเนื่อง...ผะอืดผะอมตั้งแต่ยังไม่ขึ้นเครื่องที่ไทย) ก็บอกว่า...ไม่เป็นไรค่ะ หนูแพ้คาเฟอีน อ.ก็โอเคๆ แล้วก็สั่งกินเอง ส่วนเราซดน้ำเปล่าโฮกๆ
ซักพักอ. ก็ถามว่าหิวมั้ย...ด้วยมารยาทอันดีตอบไปว่า...พึ่งกินข้าวเช้าบนเครื่องค่ะ ยังอิ่มอยู่...อ.ก็โอเคๆ....แล้วลุกหายไป...บอกว่าให้เรารอแป๊บนึง
กลับมา..............พร้อมด้วย......................................เครื่องดื่มชีวจิต
หน้าอิฉันมันดูรักษาสุขภาพมากนักหรือไง (คะ?)
งาดำ + นมถั่วเหลือง + กล้วย...................ปั่น
บ้าม้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
....คิดยังไงว่ามันจะอร่อย (วะ)
งาดำ.................................เราเกลียดงาทุกสี
นมถั่วเหลือง...................เรากินนมไม่ได้ทุกประเภท
กล้วย................................เกลียดผลไม้ชนิดนี้ที่สุดตอนมันปั่นนี่แหละ
พระเจ้าช่วย....
/me เหล่มองราคาโดยพลัน
พระเจ้าที่ไหนจะช่วยกรู...................................
กินก็ได้วะ.............................................
เราจำได้ว่าเราพยายามละเลียดอยู่นานนนนนนนนน..........มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกใช้ได้ แต่มันก็ไม่เห็นจะลดลงไปไหนซักที จนอาจารย์ขอตัวไปห้องน้ำแล้วกลับมา....มันก็ยังไม่ลดอยู่ดีนั่นแหละ
สุดท้ายอ. เลยถามว่าจะไปหรือยัง.........................เรารีบตอบทันที.....................ไปค่ะ....
อ. ก็ถามต่อ....อิ่มแล้วหรือ.........................อิ่มค่ะ
อิ่มกับกระเดือกไม่มันก็อาการเดียวกัน...ล่ะมั้ง
อ.ทำหน้าทะแม่งๆ....แต่ไปก็ไปวะ
หลังจากนั้นก็เดินทางต่ออีกประมาณ 1 ชั่วโมง...ถึงจะเข้าตัวเมือง Hamamatsu เราไม่รู้ว่าเมืองอื่นๆ (ที่ไม่ใช่พวกโตเกียว โอซาก้า หรือพวกเมืองใหญ่ๆ ทั้งหลายอ่ะนะ) จะเป็นอย่างนี้หรือเปล่า แต่ที่นี่ในสายตาเราสมบูรณ์ใช้ได้
มีทะเลสาบใหญ่ชื่อ Hamana (ko) (ใหญ่กว่าทะเลสาบสงขลา หรือทะเลสาบพัทลุงล่ะน่า) โดยตัวเมืองก็จะลัดเลาะอยู่รอบๆ ทะเลสาบนี่แหละ (โรงเรียนเราเองก็อยู่ติดกับทะเลสาบเช่นกัน ตอนเย็นๆ จะมีเด็กนักเรียนบ้าง ลุงๆ บ้างมาตกปลาด้วย) สลับไปกับภูเขา (เตี้ยๆ) ทั้งเมือง
มีสปาน้ำพุร้อน, มีร้านขายปลาไหลมากมายยยยย, มีไร่สตรอเบอร์รี่ที่กินบุฟเฟ่ต์ได้จริงๆ ด้วย (แต่ไม่ได้ใหญ่สุดลูกหูลูกตาหรอกนะ...เหมือนเป็นแปลงเล็กๆ เสียมากกว่า), มีไร่ดอกไม้ (เสียค่าเข้าชม), มีสวนสนุก (ไม่ได้ใหญ่เป็นดิสนีย์แลนด์...แต่ก็ใหญ่กว่าดรีมเวิลด์ เครื่องเล่นวิลิศมาหรากว่า รวมทั้งมีเคเบิ้ลคาร์ขึ้นเขาด้วย) และก็มีสวนสัตว์
กระจุกกระจิกก็พวกร้านค้าทั่วไป ทั้งร้านร้อยห้าเยน ร้านเสื้อผ้า ซุเปอร์ฯ (แต่ไม่เจอขนาดใหญ่เป็นห้าง) ซึ่งทุกร้าน ย้ำเลยทุกร้าน จะมีตู้กาจาปองสิบกว่าตู้เรียงอยู่ข้างหน้า มันเป็นธรรมเนียมหรือ?
แต่มองหาอยู่นาน...(เท่าที่อาจารย์พาไปดูๆ) ยังไม่เห็นร้านหนังสือแฮะ ^^; เห็นแต่พวกการ์ตูนรายสัปดาห์ที่ขายในซุปเปอร์เท่านั้นเอง
ส่วนโรงแรม...หายห่วง...มีโรงแรมน่ารักๆ เพียบ (แต่ราคายังไม่ได้สำรวจแฮะ)
เพราะฉะนั้นคุณเพื่อน คุณพ่อ คุณแม่ กรุณาหาเวลามาเยี่ยมด้วยนะคะ ^^*
แต่ปัญหา...........จากสนามบินมานี่ไกลมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ให้เราสำรวจเส้นทางรถให้ได้ก่อนนะ
ส่วนตัวโรงเรียน...จะแยกออกมาจากตัวเมืองหน่อย (ก็หน่อยในระดับที่ว่า...ถ้าจะเข้าเมืองต้องโบกรถเมล์ไปง่ะ) โรงเรียนใหญ่มาก...เหมือนอาณาจักร (เกษตรกรรม) ส่วนตัวไปเลย แต่ส่วนใหญ่ต้นไม้พืชผลจะอยู่มากกว่าคนอ่ะนะ
อย่างไร...เรามาดูกัน
เริ่มจาก
ประตูใหญ่...ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียน OISCA (College for Global Cooperation, Japanese Language Department)
หอพัก (หญิง) ที่เราอยู่ค่ะ คือประตูทางขวานะ ส่วนทางซ้ายเข้าไปเป็นห้องเรียนส่วนวิทยาลัย
หอชาย (สำรวจไว้ทำไมเนี่ย)
ตึกเรียนของเด็กมัธยม
อันนี้เป็นพื้นที่เกษตรกรรม (ไร่นา) อันกว้างหย่ายยยยยยยยยยยย ที่เราต้องลงไปดำ ^^;
ส่วนอันนี้เป็นพวกเรือนพืชผลอื่นๆ มองเข้าไปลึกๆ คงเป็นไร่ผัก แต่เรายังไม่ได้เข้าไปสำรวจ
*** พิเศษถึงคิระ...ถ้าแกอ่านอยู่ ชั้นมีผักกินอุดมสมบูรณ์มากกกกกกกกกกกกกกว่ะ (เป็นส่วนประกอบหลักของทุกมื้อ...ทั้งสดทั้งปรุง) แต่ไม่มีเนื้อกิน --_--" ส่งมาบ้างซิ....แง่งๆ
แหล่งสีสันชีวิตอย่างเดียวในโรงเรียน....ร้านค้าสหกรณ์... ^^; (วันอาทิตย์ปิดเสียด้วย) กับตู้กดน้ำ
สนามฟุตบอล
โรงเรียนฝั่งติดกับทะเลสาบ (ตึกยาวๆ นี่โรงเรียนเราหมดเลย...ติดกับทะเลสาบสองด้าน)
ทางเข้าโรงเรียน (จากถนนใหญ่) ไกลลิบ...แต่จริงๆ มันก็เป็นเขตโรงเรียนตั้งแต่ถนนใหญ่แล้วล่ะ แต่หอเราอยู่สุดติดเชิงเขาข้างในน่ะ
ทุ่งนาฝั่งขวาก็ของโรงเรียน (แปลงนี้เก็บเกี่ยวแล้ว)
ภูเขาติดโรงเรียน
แถมพก...พระอาทิตย์อัสดงริมทะเลสาบฮามานะ กับ...ดาวตก เป็นไงล่า...สวยแบบธรรมชาติ...TTvTT
อ๊ะ...แล้วไม่พูดถึงไม่ได้...mascot ประจำโรงเรียนเราเอง
คือมารุคุง กับริกิคุง ตัวจริงน่ารักกว่าในรูปถ่ายห้าร้อยล้านเท่า....>///< สุดขีดๆ เชื่องด้วย พึ่งรู้จักกันก็ยอมให้จับแล้ว ติดอกติดใจกางเกงเราใหญ่ สงสัยได้กลิ่นน้องเซ่
คราวนี้เอาแค่นี้ก่อนแล้วกัน...แค่นี้ก็โหลดนรกแล้ว... ^^; ใครเน็ตอืด...ขออภัย
แล้วไว้จะมาเมาท์เรื่องส่วนตัว รูมเมท
การฝึกตนในห้องเสื้อทาทามิ (เหมือนโรงฝึกเลย) บลาๆ ต่อไปฮ่า
+++
ความตื่นตระหนกตกใจของเราในวันนี้
+++ เพื่อนพูดยุ่นกันเป็นไฟ...ไม่มีใครพูดอังกฤษด้วยเลย TTxTT
+++ เด็กใหม่เพียงคนเดียวพร้อมๆ กับเรา...ก็ดันเป็นหนุ่มน่อยเวียตนามที่ยุ่นไม่ได้...อังกฤษไม่กระดิก...(เลยสักนิดจริงๆ นะ...ถาม what's your name? ยังตอบไม่ได้)
+++ ผิดคาดกับความ...xxx ของเด็กม.ปลายยุ่น...หล่อใสวัยกิ๊กเหมือนในการ์ตูนน่ะ...ฝันไปหรือเปล่า
+++ อาหารยุ่นแท้ๆ...............................................ไม่อร่อยเลยยยยยยย
+++ อาบน้ำรวม...เป็นครั้งแรกในชีวิต --///---
+++ มารุคุงกับริกิคุง...หมาน่อยสัญลักษณ์ของ OISCA น่ารัก....แบบสุดขีด (แล้วจะตื่นตะหนกทำไมฟระ)
สลอดน้อยเอ๋ย
)
เห็นแล้วอยากลงไปวิ่งเล่นบ้างจัง... อยู่แต่ในกรุงเทพ พื้นที่แคบ ....บุ่ยๆๆๆๆ
