เมืองไทยหนาวกันหรือยัง...สลอดป่าเมืองร้อน...มาอยู่นี่น้ำแข็งจับแล้ว >_<

คราวนี้มารายงานถึงเพื่อนทั้งหมดที่เรามีตอนนี้
เยอะมาก...ที่พิมพ์ไว้นี่ก็กลัวตัวเองจำไม่ได้ด้วยแหละ...ไว้จะดักถ่ายรูปทำ Character Profile ให้ทีหลัง (หมายเหตุ...พยายามสะกดตามเสียงการอ่านแล้วนะเอ้อ... ^^;)

ก่อนอื่นขออธิบายให้เข้าใจก่อน ที่ OISCA นี่มีความเป็น International ม้าาาาาาาาาาาากค่ะ...คือจะมีส่วนม.ปลายที่เป็นนักเรียนยุ่นล้วนๆ และนักเรียนทุนจากประเทศอื่นๆ เราไม่ค่อยได้ไปยุ่ง แต่ก็เจอกันทักกันตอนอาบน้ำบ้าง

ส่วนที่เราอยู่นี่เป็นส่วนของวิทยาลัย (แน่นอนว่าทางการเกษตร) มีนักเรียนยุ่นจริงๆ อยู่ 4 พระหน่อ --_--" ชาย 2 หญิง 2 ขอยืมคำพูดในบล็อกเพื่อนคนหนึ่งมาใช้หน่อยเหอะว่าเขาเหล่านี้นั้นมาอยู่ที่นี่ want to be the farmer with conservative mind...ไฮโซมั้ยล่ะ

(เราเอง...ทำสวนทำไร่ทำนาทุกวัน...นานไปก็คงเริ่มใฝ่ฝันอยากมีที่นาเป็นของตัวเอง TT_TT)

คนญี่ปุ่นสามคนวัยกระเตาะแบบพึ่งจบม.ปลาย ^^ คือ
-- อันโนะซัง ผู้หญิงคนนี้เป็นเมทเราเอง....น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก หน้าตาแบบเป็นไอด้อลยุ่นได้เลย แต่ขี้อาย กลัวกล้อง ไม่ค่อยโผล่มาให้เห็นในเฟรม
-- โอจิซัง หนุ่มยุ่นอีกคน วันๆ เล่นแต่ Ro ชริๆ ใช่ซี่...ตัวเองเป็นยุ่นอยู่แล้ว...จะเรียนหาอะไรอีก....
-- โยชิ (นากะ) ซัง...ท่าทางเพี้ยนๆ หัวเราะได้ทั้งวันไม่รู้ขำอะไร ขนตางอนเช้งแบบผู้หญิงอาย...กำลังโดนเราจับจิ้นวายกับหนุ่มไต้หวันอีกคนอยู่
อีกคนไม่กระเตาะ... 26 แล้วแต่ถือคติไม่มีใครแก่เกินเรียน ฮานามุระซัง วัย 26 ฮ่ะ

ที่เหลือ...อินเตอร์อย่างที่เห็น

-- ชิมเพยซัง สาวไต้หวัน...น่ารักมาก...กันเองสุดๆ ภาษาอังกฤษไม่ดีนักหรอกแต่มนุษยสัมพันธ์ดีสุดๆ ช่วยแนะนำอะไรเราหลายๆ อย่าง
-- เชียะซัง สาวไต้หวันเพื่อนร่วมห้องเราเอง...ภาษาอังกฤษไม่ได้เลย แถมไม่ยอมพูดอีกตะหาก....เหมือนพี่สาวที่แสนดี....ตอนนี้หนีกลับประเทศกันไปแล้ว...ได้อยู่ร่วมกันแค่ 5 วันแต่ก็เป็นประสบการณ์ที่ดี
-- ถ้าวซัง สาวเวียตนาม...self ชิบๆๆ เลย แต่งตัวเซ็กซ์ๆ พูดอังกฤษไม่ได้....แต่ความพยายามสูง
-- เม่นซัง รูมเมทเวียตนามอีกคน....กลัวภาษาอังกฤษ แต่ยุ่นเป็นไฟ...ปลายปีนี้จะสอบระดับหนึ่งแย้ว...(อยู่มาหนึ่งปีเอง...มายก๊อดดดดด)
-- ว่านซัง หนุ่มไต้หวัน...ไม่รู้ไปขยันเรียนภาษาไทย (โคตรหยาบ) มาจากไหนนักหนา
-- ไคซัง หนุ่มจีนหน้าแก่....เกิดที่เวียตนาม....โตที่อังกฤษ...และตอนนี้ทำงานที่ยุ่น....พูดได้ทั้งสิ้น 5-6 ภาษาเห็นจะได้....เป็น talking dict ที่สะดวกสบายสำหรับเราและชาวบ้าน
-- กฤษณ์ซัง หนุ่มไทยใจอเมริกัน (โตที่โน่น) พูดไทยได้นิโหน่ย (หน่อยแบบฟังไทยเค้าไม่ค่อยรู้เรื่องน่ะ)
-- คาคุซัง หนุ่มไต้หวันวัย 28 แต่ทำตัวโจ๊กๆ เด็กๆ มาทำงานอยู่ที่ยุ่นแล้วเลยพักที่ OISCA นี่แหละคู่หูโยชิซังเค้า...สนิมสนม....................กลมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม......................เกลียววววววววววววววววววววววววว.............กร๊ากๆ
-- โท่ซัง หนุ่มไต้หวันผมทอง...ไม่รู้อายุเท่าไหร่แต่หน้าตาดูมีภูมิ (อาวุโส) มากเลย
-- ฟ่งซัง...หนุ่มเวียตนามห่ามๆ เสียงดัง...วันๆ จมแต่กับคอมพ์....(จิ้นถึงโอตาคุหนุ่มหน้ามันๆ หื่นๆ ได้เลย)
-- คุ่นซัง เด็กเวียตนามวัย 19 ที่เข้าเรียนเทอมใหม่พร้อมเรา
ที่เหลือเป็นเด็กม.ปลายที่รู้จักมักคุ้นกัน
-- ซิสก้า (ชิซูกะ) สาวอินโดฯ อายุ17 หน้าเหมือนปิ๊กรุ่นเล็ก...ภาษาอังกฤษเป็นไฟ
-- น้องเบียร์...หนุ่มไทยวัย 17 ที่มาก่อนเรา แต่เรียนคนละโพ้นโน่นเลย....(น้องเบียร์เรียนกับพวกเด็กม.ปลาย ส่วนเราเรียนกับพวกเด็กวิทยาลัย)
-- สุพรี สาวอินเดียวัย 15 คนนี้แหละที่เมตตาคุยภาษาปะกิตกับเราบ้าง (แต่ทำไมพวกอินเดีย อินโดฯ ถึงเก่งภาษาอังกฤษนักฟระ)

ตัดมาที่งานปาร์ตี้ที่สัญญาไว้...
ภาพในงานปาร์ตี้ที่เอามาให้ดูคราวนี้...งานแรกเป็นงานอำลาเชียะซัง และเป็น welcome party อย่างไม่เป็นทางการของเรา อ.ไม่ยุ่งมุ่งแต่แอลกอฮอล์ค่ะ...

งานงานเดียวเรากินเหล้ายุ่นไปสิบกว่าอย่างเห็นจะได้ ทำให้รู้ว่า...คนญี่ปุ่นคออ่อนมาก กินแล้วเมากันแบบเป็นจริงเป็นจัง ทั้งๆ ที่เหล้าญี่ปุ่นที่แรงที่สุดที่มีในงานก็แค่ 25% เท่านั้นเอง กินวิสกี้กันไม่เป็นด้วยซ้ำ --_--"

...ช่างน่าจับมอมยิ่งนัก...

จัดกันง่ายๆ ในห้องเรียนนี่แหละ...เอาโต๊ะมาชิดกัน แล้วก็มี Snack พวกเซมเบ้ กับ ช็อคโกหลายๆ ประเภท (ทำไมคนญี่ปุ่นชอบกินช็อคโกแลตกับเหล้าฟระ...นึกถึงคนไทยดื่มกันที...กับแกล้มเป็นล่ำเป็นสัน ปลาหมึกย่าง หมูทอด ฯลฯ)
แล้วก็นั่งเมาท์ๆ กัน...ไม่มีอะไรมาก...
บรรยากาศประมาณนี้


ภาพรวม

ไล่จากซ้ายมือ...ฮานามุระซัง, ถ้าวซัง, เชียะซัง,ชิมเพย, โยชิกับคาคุซัง XD(ชูสองนิ้ว), กฤษณ์, สุมิตตราซัง (แขกรับเชิญ), ดิฉัน และอันโนะ

รวมอีก...ที่ยืนข้างเราคือ อ.ชิบะ...อ.คุมหอ...ใจดีสุดๆ แต่ชอบมาเคาะประตูห้องตอนสี่ทุ่ม ถ้ายังไม่ปิดไฟ --_--"

รวมอีก...แต่นั่นไม่ใช่จุดประสงค์เรา ;)...เริ่มลดขนาดประชากร

เป้าหมายที่แท้จริง...ดูเป็นอุเกะซุกซนมากเลยเนอะ >///<


แถมๆ...แอ็คมันน่ารักดี ^^

ส่วนปาร์ตี้ที่สอง...ปาร์ตี้ปูเสื่อ
อำลาชาวฟิลิปปินส์สามคน และเป็น welcome party อย่างเป็นทางการให้เรากับคุ่นซัง มีอ.ร่วมด้วยทั้งงานกินได้แต่น้ำอัดลมกับ Pocari --_--" แล้วก็ขนมนมเนย
สามคนนี้


มีการเล่นเกมส์คันจิ (น่าสนุกอิ๊บอ๋ายเลย --_--) แล้วก็ร้องเพลง เต้นๆ แบบที่เห็นในงานวัดยุ่น...อาจงอาจารย์เต้นกันแบบลืมวัย
เด็กม.ปลายมาแจม


ซิสก้า..."ปิ๊กเล็ก"


(ซ้าย) ว่านซัง กับไคซัง (ขวา) หน้าเอ๋อๆ "เฮ่ยๆ ตื่น"


งานทั่วไปก็งั้นๆ...เพราะมีอาจารย์อยู่เลยไม่ค่อยมันส์เท่าไหร่...อยู่ได้สามทุ่มอ.ก็ไล่ให้ไปอ่านหนังสือแล้ว...

แต่ก็แอบมีอะไรให้เราชื่นอกชื่นใจนิดหน่อย....อย่าง....งี้....
ภูมิใจนำเสนอฮ่ะ...คาคุซัง กับโยชิซัง ต้องเข้าใจนะ...หน้าตาไม่ถึงกับเป็นทัคกี้ สึบาสะ หรือการ์ตูนเรื่องไหน แต่ก็พอไปวัดไปวาตอนสายๆ ได้ล่ะฟระ
(เราหลุดมาอยู่กันดารถึงเพียงนี้...better than nothing ล่ะค่ะ)


นั่งเป็นวงใหญ่ๆ...แต่เค้ามีโลกส่วนตัวกัน...หัวร่อต่อกระซิก

เล่นอะไรกันน่ะ (ฝึกการใช้นิ้วให้คล่อง?)


อิงแอบแนบชิด


น่าร้ากกกกกกกกกกกกกก


ม่ายยยยยยยยยยยย...ทำไมภาพนี่ต้องเบลอ (จริงๆ ภาพกุ๊กๆ กิ๊กๆ มันเบลอหมดล่ะฮ่ะ...เพราะมักจะถ่ายตอนเคลื่อนไหว)

ไม่อยากจะจิ้นเลยว่าเจ้าตัวจะขนลุกขนพองขนาดไหนถ้ารู้ว่าโดนแอบถ่ายมาแบบนี้...(เอ๊ะ...หรืออาจจะชอบ?) แต่เค้าไม่ได้ตัดต่อนะ...reality show ล้วนๆ ;P

คราวนี้แค่นี้แหละ ก่อนไปขอส่งท้ายไร้สติหน่อย

คิดถึงพ่อ คิดถึงแม่ ป้าแก้ว คู่หูมอร์ๆ ไดโดมอน เพื่อนกินทุกท่าน อยากไปคิโนะ อยากกินเนื้อ อยากเหงื่อออก.........อยากมากมายบานตะไท.....................................แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจาก............................ทำใจ................................

เฮ้อออออออออออออออออออออออออออออออออออออ

เรื่องน่าตื่นตระหนกประจำงวดนี้
+++ พระเจ้าจอร์จโทรด้วย Skype ถูกได้ใจมากค่ะ...แต่กว่าจะรู้ตัวใช้บัตรราคากว่าพันหมดกันในสองอาทิตย์ TTxTT
+++รู้สึกตัวเองเริ่มเป็นเกษตรกรอยู่อย่างพอเพียงขึ้นเรื่อยๆ